در جستجوی زمان از دست رفته

از ياد رفته(ابوذر كريمي)

toofane-saket — Mon, 06 Oct 2008 03:59:29 GMT

از یادت برده ام
جز عمر رفته ای که سنجاق دفترم شده
جز ترانه هایی که حالا از دستخطم می شناسم
هیچ از تو به یادم نمانده
باور کن.

نامی اگر نداشتم و نامی اگر نداشتی
نه حتی رشته ی نامربوطی بود
که این لحظات چندین ساله را به هم وصله کند.

از وقتی که رفتی
حتی چشمهایت را نمی دانم.
و اگر کفشهایم هنوز زنده بودند باید می گفتند که اینجا چه می کنم.
اینجا
نبش این میدانگاهی
پشت این در بسته با دیوارهای آجری.
بین عکسها می گردم. کدام تویی؟
آنها که منم معلوم است.
آنها که من نیستم؟
آنها که من نیستم زیاد است و هیچکدام به یادم تو را نمی آورد.
اما چرا ترک می خوری؟
چرا می ریزی؟
چرا سفید مانده جای آن که من نیستم؟
و سفیدی مجهول می گسترد.
پهن می شود روی تصویر آن که لابد منم.
حالا خودم را هم از یاد برده ام.

تنهائی تو

toofane-saket — Thu, 02 Oct 2008 19:31:24 GMT

آنجا دور از من ايستاده بودي

رقصيدن من را مي نگريستي

در ميان شعله ها

با ترديد!

دست هاي من

تشنه ي پاسخ دستان تو

تا هميشه به سويت دراز ماندند..

از شعله ها به آب پناه بردم

اين، كار آن را تمام مي كرد

در آرامش!

سردي مرگ بهتر از گرمي آن شعله بود

كه تو بخشيديش به من

تا ارگاسم مرگ پيش رفتم

دستي مرا بازگرداند

پاسخ دستان دراز مانده ام را دادي آخر؟

اما نه!

اين دست ها گرماي آن شعله را نداشت

بازگشتم

هنوز همانجا ايستاده بودي

اين دست ها گرم بود، سوزنده نه!

آتشم نزد، آرامم داشت.

هم آغوشي مان را مي نگريستي

با ترديد!

تنهائيت،

دلم را سوزاند

تو تا هميشه تنها خواهي ماند

تنها، نظاره گر رقاصاني ميان آتش

و جادوي ترديد،

دستانت را تا هميشه خالي نگاه خواهد داشت.

دلم براي دست هايت مي سوزد

براي دست هاي دراز مانده به سويت

و رقصي كه هيچ گاه نخواهي رفت

ميان شعله ها...

شیر یا خط!

toofane-saket — Thu, 02 Oct 2008 13:03:55 GMT

از تمام گذشته ي قشنگمان

تنها يك بازي برايم مانده

شير يا خط

شير اگر بيايد دوستت دارم هنوز

خط اگر بيايد...

و تمام احساس من

شده اين سكه ي بي ارزش!

اين سكه ي بي ارزش آخرين وصله ي دوستي ماست

يادت باشد

ارزش دوستي مان به دستهاي تو بود با من

و صداي مان كه در هم يكي ميشد

و لبخندهاي هر چند دروغ

و يادي كه از تو خالي نميشد

و يادي كه از من

با رفتنت كه اينها را گرفتي از دوستي مان

ارزشي نماند برايش

و من با سكه اي پيوند دادم

دوستي بي ارزش مان را...

روز قدس!

toofane-saket — Thu, 25 Sep 2008 11:09:18 GMT

گفتم امروز چی یاد گرفتی؟

گفت :هیچی. ناظممون گفت فردا باید با مشت های گره کرده بریم تظاهرات! تازه شعارم یادمون داده..

گفتم چی؟

گفت:"اسرائیل اسرائیل حمایتت می کنیم. لعنت بر اسرائیل!"

گفتم اگه حمایت می کنی چرا باز لعنت ام می فرستی؟

گفت:ها؟

پ.ن کاملا بدون شرح

شب قدر

toofane-saket — Sat, 20 Sep 2008 16:27:18 GMT

دیشب در میان زمزمه ی جوشن کبیر غربت و تنهائی خدا تکانم داد.همه صدایش میزدند و او هم جوابشان را می داد. تمام آن آدم ها گوش هایشان را بسته بودند و دهانشان را باز کرده بودند. اصلا نمی شنیدند خدا چه می گوید و از آنها چه میخواهد. فقط می خواستند که خواسته هایشان برآورده شود. و خدا حرف میزد و گوش هیچ کس بدهکار نبود تا آخر که حرف های نفهمیده اش را بر سر گذاشتند و باز خواسته هایشان را طلب کردند...

تازه این شبی بود که آن آدم ها نزدیک تر از همیشه به خدا بودند!

عادت می کنیم

toofane-saket — Wed, 17 Sep 2008 21:47:18 GMT

او همیشه می گوید کلمه ی انسان از انس گرفته شده ،یعنی سریع به همه چیز و همه جا عادت می کند و انس می گیرد. و من که همیشه وجود عادت را در انسان مایه ی رخوت و سستی او درحرکت به سوی اهداف والاتر می دانستم مدت هاست در حسرت آنم. مدت ها برای بی قراری های بی بهانه ام به دنبال بهانه ای می گشتم تا او را یافتم و چه خوب بهانه ای بود. با وجود او که هیچ گاه در کنارم نبود همیشه بیقرار بودم. با رفتنش بی قرارتر شدم. و باور کرده بودم که دلیل بی قراری هایم نبودن اوست. اما حتی حالا که تمام او را از تمام زندگیم کنار گذاشته ام باز هم حال و هوایم مثل آنوقت هاست.میدانی! عشق همیشه می رود و با کمرنگ شدن جای پایش ذره ذره از پایت می اندازد .باور کرده ام که او بهانه ی خوبی بود اما نه برای همیشه!

مدت ها گشتم به دنبال بهانه ای دیگر برای این همه بیتابی های بی پایان کشنده که هیچ گاه جز خود آدم نه می بیندشان و نه می فهمدشان! هیچ. وقتی که عشق هم نقش اش را بازی کرد و بهانه اش را گرفت و رفت دیگر هیچ چیز نمی تواند جایش را بگیرد. عشق انگار آخرین خانه است همیشه.آخرین بهانه است و بعد از آن انسان تهی می شود از همه چیز. با تهی مدارا کردن اما از هر چیز سخت تر است. خود بار اضافه ایست بر دوش دل بی زبان که مجبور است بار همه چیز را بر دوش خود ببرد،تنهای تنها.

اما می شود با بهانه هایی واهی تهی را پر کرد از بودنی هایی که به نبودن بیشتر لایق اند تا بودن! مثلا اینجا و آنجا بهانه های خوبی هستند برای توجیه بی قراری های بیمعنی. اینجا دلت بهانه ی انجا را بگیرد و آنجا بهانه ی اینجا. اما مدتی که بگذرد ،وقتی ببینی اینجا و آنجا برای تو یکی ست،آخرین برگ برنده را هم باخته ای.

او می گوید کلمه ی انسان از انس گرفته شده یعنی اینکه به همه چیز و همه جا سریع عادت می کند و انس می گیرد. بهتر که فکر می کنم می بینم راست می گوید حالا که آخرین برگ برنده را هم از کف داده ام دیگر به دنبال بهانه ی دیگری نیستم. به این بی قراری ها خو کرده ام. بی آنها دیگر نمی شود زندگی کرد.

داستان آئینه ها

toofane-saket — Mon, 15 Sep 2008 14:37:18 GMT

انوقت ها که بچه بودیم مامان یادمان داده بود که هر وقت دعوایمان میشد و گاها به هم حرف های بد میزدیم کف دست هایمان را آینه کنیم و سمت دیگری بگیریم. آنوقت آن حرف بد به خودش بر می گشت. اینطوری همیشه همه چیز بر وفق مراد بود. همیشه سر ان آدم بی ادب کلاه می رفت.چرا که هر چه بیشتر حرف های بد میزد بیشتر به اش توهین میشد.

حالا که بزرگ شده ایم و هر کداممان یه گوشه دور از هم بدون اینکه غم هم را داشته باشیم زندگی می کنیم و دلمان برای هم تنگ نمی شود که هیچ حتی به یاد همدیگر هم نمی افتیم با خودم می گویم کاش مامان آنوقت ها یادمان داده بود که نه فقط بدی که همه چیز در آئینه منعکس می شود. حتی پاکی و معصومیت دوران کودکی مان! کاش مامان می گفت که در دنیای آدم بزرگ ها این چیزهائی که ما در کودکی داشتیم و اصلا هم برایمان مهم نبود به ندرت گیر می آید. آنوقت تمام آئینه هایمان را پر می کردیم از دوست داشتن، از ناراحتی های دوست داشتنی و بی کینه، از اشک های پاکی که چقدر زود به لبخند تبدیل میشد و از خیلی چیزهای دیگر. و وقتی که تمام دنیایمان پر میشد از انعکاس خوبی ها ، کمی را ذخیره می کردیم برای امروز تا دیگر اینقدر دست هایمان از هم دور نمانند . دلهایمان اینقدر با دلتنگی غریبه نشوند. و ...

پول بده، آش ببر!

toofane-saket — Sat, 13 Sep 2008 20:27:18 GMT

" زنان به تحقیق تجربی در یافته اند که دست و دلبازی مایه ی طعن و تحقیر است،آنچه را که می جویی و نمی یابی عزیز و گرانبها می شود." تاریخ تمدن ویل دورانت.

مشکل این است که همیشه خودمان می خواهیم تجربه کنیم... شاید ویل دورانت تنها مردی باشد که به این جمله معترف است. مردان دیگر حتما شما را به راحت بودن هر چه بیشتر برای بیشتر جذاب بودن برایشان دعوت خواهند کرد..برای بیشتر دوست داشته شدن! برای زن ایده آل شدن! و این طعمه ی دوست داشته شدن همیشه ماهی را به تور می اندازد_نمیتوانید ادعا کنید که احساس فردی که با او رابطه برقرار کرده اید برایتان اهمیت ندارد_ و در نهایت همیشه زن تحقیر می شود ،چرا که در روابط با مردان نمی تواند نیازها و خواسته های خود را براورده کند و شاید هیچ گاه در روابط خود احساس رضایت و خوشبختی نکند. ممکن است مدام احساس طرد شدگی از سوی مرد زندگی اش به وی دست دهد. نه اینکه به اشتباه مردان را موجودات پست تصور کنید. نخیر! این که زنان در روابط خود احساس رضایت نکرده و تحقیر می شوند به دلیل اشتباهی ست که مرتکب می شوند. به این دلیل است که می خواهند در عوض تن هاشان عشق بدست بیاورند. و این غیر ممکن است چرا که تن و هوس زمینی ست و

نمی شود در ازای آن نعمتی آسمانی دریافت کرد. برای نعمت آسمانی باید که وجودی ارزشمند اعطا کنی ، وجودی والاتر از فقط یک تن!. همانطور که وقتی تنت را به مردی هدیه می کنی او هم تنها تنش را به تو هدیه می کند...به قولی هر چقدر پول بدهی آش می بری!

پ.ن استفاده از کلمات زنان و مردان عمومیت ندارد. یعنی اینکه به طور مطلق زنان اینطور نیستند و به طور مطلق مردان اینطور نیستند اما اکثرا اینطور هستند!

پ.ن 2 : این نوشته در رد بعد شهوانی وجود انسان نیست.

پایان شب سیه سپید است

toofane-saket — Fri, 12 Sep 2008 11:19:18 GMT

بیرون را که نگاه می کنم جز تاریکی مطلق هیچ نیست. فقط یکی دو متر ان طرف تر دیده می شود . دقیق تر که می شوم آن دور دست ها لکه ی نوری به چشمم می آید. با خودم می گویم می بینی نومیدی مطلق بی معنی ست. همیشه نوری هست هرچند کوچک..بعد می گویم معنی نظام احسن خدا را هم فهمیدیم. همیشه در بین این همه تاریکی باید به لکه ای روشنایی آن هم دور از دسترس دلخوش بود..

بدون کلمه ای حرف به ان لکه خیره می شوم. بعد از مدتی حس مس کنم بزرگتر و بزرگتر می شود. دیگر به لکه ی کوچکی در تاریکی نمی ماند. به شهری پر از نور رسیدیم. در تاریکی شب یک لامپ کوچک کم مصرف هم خود را نشان می دهد. با خوشحالی می گویم نه آنقدر ها هم بد نیست. همیشه روشنایی بیشتر از تاریکی ست. فقط به کمی صبر و حرکت ما نیاز دارد تا خود را بنمایاند..

من فکر می کنم خدا ما را دوست دارد ما خودمان خودمان را دوست نداریم که همیشه در تاریکی می مانیم

یک سال و نیم پیش...

toofane-saket — Wed, 10 Sep 2008 02:44:06 GMT

وقتي رسيدم همه رسيده بودند قبل از من. همه سياه به تن جز من. من مي دانستم چه اتفاقي افتاده. از همان اول كه همسرم بي مقدمه گفت بايد برويم مشهد فهميدم كه بي بي طوريش شده. به روي خودم نياوردم. وقتي همه آمدند جلو تا پس نيفتم هم به روي خودم نياوردم. حتي يك قطره اشك هم نريختم. فقط گفتم مامان كجاست؟ وقتي كه داشتند مي گذاشتندش توي قبر هم به روي خودم نياوردم. فقط تند تند طوري كه فهميده نشود آية الكرسي مي خواندم. بعد شنيدم كه گفتند خوش به حال فلاني كه عين خيالش هم نبود. انگار نه انگار كه سه سال با پيرزن هم خانه بوده،هم كاسه بوده...

آنها نمي فهميدند. هيچ كس نمي فهميد جز من و مامان كه سالهاي آخر را با او بوديم. وقتي يادم آمد كه چقدر از من شرمنده شد كه سر سفره دندان مصنوعي اش افتاد در ظرف غذا خدا را شكر كردم كه ديگر نيست.. وقتي يادم آمد كه حتي ده قدم نمي توانست برود و چراكه نفس اش بالا نمي آمد .. وقتي مامان مي آمد و من مي رفتم داخل اتاق در را هم مي بستم دوست نداشتم باز دستهاي بي بي و چشم هايش را ببينم كه همزمان به هم فشرده مي شوند بي آنكه ناله اي كند. مامان هميشه با يك آمپول مي آمد. ياد نماز سه ركعتي اش افتادم كه پنج ركعت خواند آنقدر كه قرص ها و داروها گيجش كرده بودند...فكر مي كردم خوشحال ام كه بالاخره راحت شد. داشتم تمام مدت دروغ مي گفتم. داشتم دق مي كردم. هيچ كس به من تسليت نگفت. فكر مي كردند برايم مهم نيست. يك اس ام اس زدم به دوستم. بي مقدمه گفتم بي بي مرد. دوست داشتم زنگ بزند تسليت بگويد. زنگ نزد. خودم زنگ زدم. تسليت گفت. سريع حرف را عوض كردم . نمي خواستم خداي نكرده از خلائي كه بي بي با رفتنش در من ايجاد كرده بود باخبر شود.

آن اوايل خيلي با هم مشكل داشتيم. من آنجا حوصله ام سر مي رفت. نه كامپيوتر بود نه كتاب. هيچي! يك راديو داشتم كه مدام روشن بود و راديو فردا دو سه سال تمام شده بود همدم تنهايي هاي من. دوست نداشتم تلويزيون نگاه كنم. تمام ديالوگهاي قسمت هاي قبلي را برايم مو به مو تعريف مي كرد و من مجبور بودم گوش كنم و از فيلم هيچي نمي فهميدم. آن اواخر عادت كرده بودم كه از دريچه ي چشم او فيلم ها را ببينم. هميشه اپيزود قبلي فيلم ها را برايم تعريف مي كرد و من هميشه يك هفته از پخش فيلم عقب مي ماندم! گاهي با هم فيلم هاي سينما ماوراء را مي ديديم. بعد جايمان عوض ميشد. مجبور ميشدم سه بار يا بيشتر برايش توضيح بدهم تا گره ي فيلم برايش باز شود. همانطور كه با سر تائيدم مي كرد حرف خودش را ميزد! من باز برايش مي گفتم!

گاهي از خاطره هايش مي گفت. خاطراتي كه بهتر از خودش مي دانستم. بارها و بارها شنيده بودم. ان اواخر چقدر لحظه شماري مي كردم كه برايم از خاطراتش بگويد..

حالا يك سال و دو ماه از رفتنش مي گذرد. آرزو مي كنم كاش همانوقت ها اشكهايم را خرج كرده بودم آنوقت مي توانستم مثل خاله ها يك عكس از بي بي داخل گوشي ام داشته باشم. تمامشان پشت سد شيشه اي جمع شده كه يك عكس از او يك ياد از او آن را مي شكند...

يك سال و دو ماه است كه مدام مي ترسم. هر وقت بابا با نايلون پر از ميوه در دستش در ماشين را مي بندد و مي آيد سمت خانه مي ترسم. شك مي كنم كه اين باباست يا خاطره اش؟! منتظر مي مانم تا بيايد بعد كه با هم دست مي دهيم خيالم راحت مي شود